Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Ένα παλιό σπίτι γεμάτο μυστικά. Τριξίματα πατωμάτων, βλέμματα που αποφεύγονται, αναμνήσεις που δεν αποκαλύπτονται. Πάνω σε αυτή την κατάσταση, χτίζεται μια ευρηματική ιδέα. Τέσσερις γενιές κοριτσιών στο ίδιο αγρόκτημα της περιοχής Άλτμαρκ της Γερμανίας, από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα.
Παρακολουθούμε την Άλμα του 1910, την Έρικα του 1940, την Αντζέλικα του 1980 και τη Νέλι του 2020. Η σκηνοθέτις Μάσα Σιλίνσκι, παρατηρεί πρόσωπα, σώματα, μικρές κινήσεις και ακολουθεί μια αντισυμβατική αφήγηση.
Η παρατήρησή της σταδιακά γίνεται πολιτική. Στο βάθος υπάρχουν ο πόλεμος, η φτώχεια, η αυστηρή πατριαρχική πειθαρχία της υπαίθρου.
Έτσι ξεδιπλώνεται το γυναικείο ζήτημα, μέσα από τον τρόπο που ένα κορίτσι μαθαίνει να φοβάται πριν καν καταλάβει γιατί.
Μια υπηρέτρια κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα, άντρες οδηγούν γυναίκες στον αχυρώνα ενώ σε άλλη σκηνή, το χέρι ενός θείου γλιστρά κάτω από το τραπέζι και ακουμπά τον μηρό της Αντζέλικα, ενώ η οικογένεια συνεχίζει αμέριμνα το γεύμα. Στο σήμερα, η μικρή Νέλι αισθάνεται το βλέμμα ενός οικογενειακού φίλου πάνω της και σκέφτεται να σταυρώσει τα χέρια στο στήθος.
Μέσα από τέτοιες στιγμές γίνεται σαφές πως οι γυναίκες, όποια κι αν είναι η εποχή, βρίσκονται διαχρονικά «στο ίδιο έργο θεατές».
Οπτικά, η επιρροή του Χάνεκε είναι εμφανής. Όμως αφηγηματικά η ταινία δοκιμάζει σκληρά την υπομονή μας. Τα χρονικά άλματα είναι απότομα, οι σκηνές είναι θρυμματισμένες χωρίς κορύφωση ή δραματική ροή.
Τα διαχρονικά θέματα που η ταινία θίγει, υπονομεύονται από τις ατελείωτες σιωπές και τους μονότονους ήχους και με τον τρόπο που ξεδιπλώνεται η ιστορία επέρχεται μέσα στα 165 λεπτά… η κόπωση.
Η ταινία “Ο Ήχος της Πτώσης” προβάλλεται από την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους