Ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος, μαθητής του Ειδικού Γυμνασίου Ηλιούπολης, που τόσο πολύ έχει απασχολήσει την πόλη μας τον τελευταίο χρόνο, απέστειλε χθες επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, περιγράφοντας τα συναισθήματά του, αλλά και συγκεκριμένα το τι ένιωσε, ιδιαίτερα κατά τη χθεσινή επίσκεψη του Δημάρχου και στελεχών του Δήμου, μαζί με μηχανικούς της ΚΤ.ΥΠ. ΑΕ στο σχολικό κτίριο, μετά τη γνωστή έκθεση αυτοψίας του Υγειονομικού της Περιφέρειας και το έγγραφο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία – ΕΣΑΜΕΑ.
Η επιστολή κλείνει με έκκληση προς τον Πρωθυπουργό:
“Σας παρακαλώ, μην μας αφήνετε άλλο στην άκρη. Μην αφήνετε τους μεγάλους να παίζουν παιχνίδια με την ασφάλειά μας. Το σχολείο μας δεν χρειάζεται «πλάτες γυρισμένες». Χρειάζεται ανθρώπους που να μας νοιάζονται αληθινά. Να ξέρετε ότι εμείς είμαστε εδώ, μέσα στις ρωγμές, και περιμένουμε να μας δείτε ως παιδιά, όχι ως πρόβλημα”.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Σας γράφω γιατί στο σχολείο μου, στην Ηλιούπολη, συμβαίνουν πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Είμαι μαθητής σε ένα Ειδικό Σχολείο. Μας λένε ότι είμαστε παιδιά με «ειδικές ικανότητες», αλλά στο σχολείο μας νιώθουμε ότι έχουμε «ειδική εγκατάλειψη».
Το κτίριό μας είναι πολύ παλιό. Οι τοίχοι έχουν μεγάλες ρωγμές, το ταβάνι έχει υγρασίες και η μούχλα. Όταν βρέχει, φοβόμαστε. Όταν κουνάει η γη, φοβόμαστε πιο πολύ.
Ήρθαν κάποιοι κύριοι και κυρίες σήμερα. Αλλά δεν ήρθαν για να μας ακούσουν. Ήρθαν με σοβαρά πρόσωπα. Και το πιο λυπηρό; Γύρισαν την πλάτη στη μαμά μου. Όχι όλοι. Κάποιος που νόμιζα ότι νοιάζεται. Δεν της είπαν ούτε ένα «γεια». Μας τιμωρούν επειδή ζητάνε να είμαστε εμείς ασφαλείς.
Και μετά, μας είπαν ότι δεν θα πάμε στις γιορτές της πόλης μας. Μας άφησαν απέξω.
Κύριε Πρωθυπουργέ, θέλω να σας πω κάτι:
Εγώ δεν είμαι μια «ξεπερασμένη διαφήμιση». Δεν είμαι μια φωτογραφία σε ένα φυλλάδιο που την πετάνε όταν παλιώσει. Δεν είμαι ένα βίντεο που το δείχνετε μόνο όταν θέλετε να πείτε ότι όλα πάνε καλά. Είμαι ένας μαθητής που αναπνέει τη σκόνη αυτού του παλιού κτιρίου κάθε μέρα.
Σας παρακαλώ, μην μας αφήνετε άλλο στην άκρη. Μην αφήνετε τους μεγάλους να παίζουν παιχνίδια με την ασφάλειά μας. Το σχολείο μας δεν χρειάζεται «πλάτες γυρισμένες». Χρειάζεται ανθρώπους που να μας νοιάζονται αληθινά.
Να ξέρετε ότι εμείς είμαστε εδώ, μέσα στις ρωγμές, και περιμένουμε να μας δείτε ως παιδιά, όχι ως πρόβλημα.
Με ελπίδα,
Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Ένας μαθητής του Ειδικού Γυμνασίου & Λυκείου Αθηνών