Αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον Παναγιώτη, μαθητή του Ειδικού Σχολείου Ηλιούπολης και τη μικρότερη αδερφή του, δεν είναι απλά μια ιστορία, είναι καθημερινή πραγματικότητα για τα παιδιά του συγκεκριμένου σχολείου! Κάποιες φορές, οι πιο μεγάλες αλήθειες δεν λέγονται από μεγάλους. Λέγονται από παιδιά!
Μέσα σε λίγες λέξεις, μέσα σε έναν απλό διάλογο, μπορούν να χωρέσουν όλα όσα εμείς οι ενήλικες προσπερνάμε.
Μια άσκηση σεισμού είναι κάτι συνηθισμένο για τα περισσότερα σχολεία.
Ένα κουδούνι, ένα θρανίο, μια έξοδος στην αυλή.
Αλλά για κάποια παιδιά, δεν είναι τόσο απλό.
Για κάποια παιδιά, η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.
Η βοήθεια δεν είναι πάντα εκεί.
Ακολουθεί ο διάλογος των δύο παιδιών:
Η μικρή Ηλιάνα ενθουσιασμένη γυρίζει από το σχολείο και ψάχνει τον αδελφό της για να του πει τι έγινε στο σχολείο της.
– Παναγιώτη; Παναγιώτη; Πού είσαι αδελφούλη μου; Γύρισα από το σχολείο κι έχω να σου πω!
– Στο δωμάτιο είμαι, Ηλιάνα μου…
– Έρχομαι!!!
– Παναγιώτη, σήμερα στο σχολείο κάναμε άσκηση σεισμού. Χτύπησε το κουδούνι και όλοι μπήκαμε κάτω από τα θρανία. Μετά, σιγά σιγά, ένα-ένα τα παιδιά κατεβήκαμε στην αυλή. Όλες οι τάξεις. Και οι μικρές και οι μεγάλες. Έτσι σωθήκαμε… προλάβαμε να βγούμε με ασφάλεια. Ήταν λίγο τρομακτικό, αλλά μετά είχε πλάκα.
– Τι έχεις αδελφούλη μου; Ποιος σε πείραξε; Είπα κάτι που σε στεναχώρησα; Έκανα κάτι;
– Όχι, Ηλιανάκι μου…
– Τότε γιατί στεναχωρήθηκες; Εσείς δεν έχετε κάνει άσκηση σεισμού στο σχολείο σας;
– Ναι… κάναμε κι εμείς.
– Μπράβο αδελφούλη μου!
– …Αλλά νομίζω ότι δεν έχει νόημα.
– Γιατί;
– Γιατί, Ηλιάνα μου… κάποια παιδιά δεν μπορούν να φύγουν μόνα τους αν δεν τα πάρει κάποιος. Οπότε… ούτε κάτω από τα θρανία μπορούμε να καθίσουμε, ούτε να σωθούμε όπως οι άλλοι.
– Παναγιώτη… δεν είναι δίκαιο αυτό. Θα τους τιμωρήσω!
– Δεν γίνεται, Ηλιάνα μου… Είναι πολύ δυνατοί. Πάρα πολύ.
– Το βρήκα! Να μαζευτούμε πολλοί. Έτσι θα καταφέρουμε να τους νικήσουμε. Τι λες;
– …Ναι. Γιατί όχι;
– Δηλαδή… λες να μπορούμε;
– Ηλιάνα μου… μόνοι μας όχι.
– Τότε δεν θα είμαστε μόνοι.
– Θα μιλήσουμε. Θα φωνάξουμε. Θα πούμε την αλήθεια.
– Και θα μας ακούσουν;
– Θα μας ακούσουν όταν γίνουμε πολλοί. Όταν δεν είναι μόνο ο Παναγιώτης… αλλά όλα τα παιδιά που δεν μπορούν να σηκωθούν μόνα τους.
– Παναγιώτη… εγώ δεν θέλω να σωθώ μόνη μου. Θέλω να σωθούμε όλοι.
– Ξέρεις τι φοβάμαι πιο πολύ;
– Τι;
– Όχι τον σεισμό.
– Τότε τι;
– Να γίνει σεισμός… και κάποιο παιδί να μείνει πίσω.
– Δεν θα μείνει. Στο υπόσχομαι.
– Ηλιάνα…
– Ναι;
– Αν μαζευτούμε πολλοί… τότε ίσως… δεν είμαστε αδύναμοι.