του Νίκου Ι. Καραβέλου
Δικαιοσύνη, κατά τον πλέον ακίνδυνο ορισμό, είναι η μία από τις τρεις γεροντοκόρες αδερφάδες που τυραννούν τον πολίτη, εν ονόματι, τάχα, της προστασίας του. Οι άλλες δυο εξουσίες είναι, ως γνωστόν, η νομοθετική και η εκτελεστική.
Από της συλλήψεως της ιδέας και εν συνεχεία της ιδρύσεως της πιο έξυπνης, πρόσφορης και αποτελεσματικής “μηχανής” βίας και εκμετάλλευσης των λαϊκών τάξεων, της λεγομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ο κόσμος ουδέποτε την συμπάθησε.
Την ανεχόταν μόνο ως “το μη χείρον βέλτιστον”, μετά από περιόδους δικτατοριών και πολιτικών εκτροπών.
Μόλις όμως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ή ωμή πολιτική βία αντικαθίστατο από την “εξευγενισμένη” κοινοβουλευτική, ο λαός αισθανόταν αμέσως την φυσική του αντιπάθεια προς το εκ δυσμών τούτο μόρφωμα.
Να σημειωθεί ότι η κοινοβουλευτική “μηχανική” αποτέλεσε εξέλιξη του συμβουλίου των Βαρόνων στην αγγλική πολιτική πρακτική. Πουθενά στην αρχαιότητα δεν απαντάται το κουτοπόνηρο μόρφωμα της “έμμεσης δημοκρατίας”. Με λίγα λόγια το τόσο υπερτιμημένο πολίτευμα, που οι Αγγλοσάξονες επιθυμούν να επιβάλουν με το στανιό σε λαούς με άλλη κουλτούρα, δεν είναι πραγματική δημοκρατία αλλά μουλωχτή μηχανή εκμετάλλευσης!
Αυτή, λοιπόν, η δημοκρατία έχει και την δικαιοσύνη που της αρμόζει.
Όπως κάθε πολίτευμα έχει τον δικό του “τύπο δικαιοσύνης”. Με άλλα λόγια τον δικό του τύπο κρατικής βίας και επιβολής. Γιατί η βία και η κρατική επιβολή είναι σύμφυτα στοιχεία με κάθε μορφής εξουσία. Για αυτό και το θρασύ ύφος όσων καβαλάνε το κράτος. Δεν είναι που είναι καλοί ή κακοί. Είναι που με την ανάληψη μιας θέσης εξουσίας, μπορούν πλέον να σου επιβληθούν και να σε εξουσιάσουν.
Κι αν αυτά συμβαίνουν, όπως λέγαν κάποτε, “και εις Παρισίους”, σκέψου τώρα και αναλογίσου τι συμβαίνει σε μια “δημοκρατία” εξευτελισμένου κράτους, ενός κράτους που έχασε την κρατική του υπόσταση, υπογράφοντας μνημόνια υποτέλειας και τις επονείδιστες δανειακές συμβάσεις, όπως τις αποκαλούσε ο αείμνηστος καθηγητής μου Γεώργιος Κασιμάτης!
Σκέψου ακόμα πως τα κόμματα που τα υπέγραψαν και όσα σιώπησαν, έρχονται και πάλι, με τη μούρη τους ή μεταμφιεσμένα, να κλέψουν ξανά την ψήφο σου!
Γιατί, λοιπόν, να διαμαρτυρόμαστε για την έλλειψη δικαιοσύνης; Είχαμε ποτέ; Απλή επισκόπηση της ιστορίας αρκεί.
Ποία, λοιπόν, η μορφή της δικαιοσύνης; Που μένει; Πώς είναι, από ποιους απαρτίζεται, τι μπορεί να κάνει; Κοντολογίς ποιο σχήμα έχει η μορφή της;
Είναι μάλλον η μικρότερη αλλά εξ ίσου συμφεροντολόγα αδελφή εξουσία, που υπηρετεί τις δυο άλλες, καθώς ανέχεται ακόμη να την διορίζουν σαν να ήταν παραδουλεύτρα τους. Το σχήμα του προσώπου της; Έχει κάθε φορά, για λόγους οικονομίας, το σχήμα εκείνων που την διαφεντεύουν.
Σήμερα έχει την φάτσα και την έκφραση κάποιου κ. Φλωρίδη!
Το πρόσωπο της Δικαιοσύνης
