Υποσχέθηκα στον φίλο μου Κωστή Δήμο, να αρχίσω να δημοσιεύω διάφορα περιστατικά από την ζωή και την δράση καίριων ποιητών μας και συγγραφέων, προηγουμένων γενεών, που μας γεμίζουν με την δροσιά μιας εποχής που το χιούμορ (ο χυμός στην διάλεκτο της αρχαίας Ηλείας), αναγκαίο στοιχείο της σοβαρότητας, χρωμάτιζε τις σχέσεις ανάμεσα στους πνευματικούς ανθρώπους, χωρίς να σημαίνει ότι οι φιλονικίες δεν συνηθίζονταν ανάμεσα τους.
Τα περιστατικά αυτά διέσωσε η Έλλη Αλεξίου, η μεγάλη κυρία των γραμμάτων, συγγραφέας και τα δημοσίευσε στο δυσεύρετο πια βιβλίο της, με τίτλο : “Υπό Εχεμύθειαν”, εκδόσεις Καστανιώτη, 1983.
Ιδού το πρώτο για τον αγαπημένο της Κώστα Βάρναλη:
“Γίνεται γιορτή για τα 50 χρονα του Βάρναλη και αναλαμβάνει η Λιλή Ιακωβίδου να πάει να παρακαλέσει την Κυβέλη να δεχτεί να απαγγείλει τη “Μάνα του Χριστού ” του Βάρναλη.
Γίνεται ο εορτασμός, απαγγέλλεται το ποίημα και η Κυβέλη κατεβαίνει καμαρωτή και πηγαίνει στον ποιητή:
-Πώς σας φάνηκε δάσκαλε;
Ο Βάρναλης που και δεν πρόσεχε και ήταν και κουφός, δεν κατάλαβε πως επρόκειτο για το δικό του ποίημα, τη “Μάνα του Χριστού”.
Νόμιζε πως ήταν κανένα αφιέρωμα άλλου ποιητή σ’ αυτόν για τα 50χρονα του.
-Λίγο …μονότονο μου φάνηκε…
(Θα συνεχίσουμε)