Οι..μουράτοι… (του Ιωάννη Παπαϊωάννου)

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν κάτι τύποι ιδιαίτεροι..
Αυτοί πού πούλαγαν μούρη..οι και μουράτοι ονομαζόμενοι..
Σάββατο βραδάκι, κυρίως,έσκαγαν μύτη στην Τουλίπα.
Ατσάκιγοι, φρεσκοξυρισμένοι με το μαλμποράκι ανά χείρας.. πού καί πού έπαιζε και κάνα Kadetάκι απαστράπτον, κυρίως κατόπιν αδείας τού.. μπαμπά..
Το πεζοδρόμιο μπροστά απ’την είσοδο του καφεζαχαροπλαστείου μύριζε aquavelva, mennen, brut ανακατεμένα με άρωμα αμερικάνικου και ..ντόπιου καπνού.. κοπέλες είδος δυσεύρετον, μόνον.. λαρύγγια όπως λέγονταν τότες οι ανδροπαρέες..
Οι χαρτζιλικομένοι κανόνιζαν περαιτέρω έξοδο.. οι υπόλοιποι χαβαλέ, τσιγάρο πολιτική κουβέντα… αν περίσσευε κάνα φράγκο στού Νάστου, στού Πατσαβού, στον Βεζούβιο ή στού Σάμμυ ή άντε σουβλακερί..
Το πρωί τα ρούχα μύριζαν καπνό και τζατζίκι..
Πάλι βρε μέσα κλειστήκατε;
Άσε ρε μάνα..
Ι.Π