Για όσους αδίκως με καταδίκασαν πριν λίγο καιρό, τους δίνω μια ευκαιρία εξιλέωσης.
Δεν χρειάζεται να περιδιαβείτε στα ρέματα της χώρας, που είναι ο φυσικός μου χώρος.
Μια ματιά στα πεζοδρόμια και στα πάρκα αρκεί να ταπεινωθούν όσοι δεν γνώρισαν την αφειδώλευτη ανθοφορία μου.
Δεν με πικράνατε με την έντρομη καταδίκη σας! Η πίκρα μου είναι σύμφυτη με την ψυχή μου.
Όταν όμως απωλέσεις τον μίτο της παράδοσης και τη μνήμη της προσφοράς μου, δεν φταίω εγώ η έρμη λουλουδιασμένη να τρελαίνω τους εραστές του ωραίου που με φέραν στις πόλεις τους.
Τώρα είναι η εποχή να σας χαρίσω εκ νέου την ομορφιά μου, αν φυσικά μπορείτε να τη δείτε, στρέφοντας για λίγο το βλέμμα στα πεζοδρόμια και τις νησίδες των δρόμων μέσα από τα αποστειρωμένα σας διαμερίσματα και τις κίβδηλες οθόνες των κινητών σας.
Ξέρω το ανέφικτο του αιτήματος, γιατί μάλλον δεν γνωρίζετε ούτε ποια είμαι.
Αλλά λέω, αν παρ’ ελπίδα κάποια από τα χρώματά μου σας συγκινήσουν γιατί εμφανίζομαι με πολλά, από το λευκό της αγνότητας, το ρόδινο της Ηούς έως το εωθινό χρώμα «της αλουγρίδος», ίσως σας θυμίσω κάτι από την ξεχασμένη μου αίγλη και να αρχίσετε να ψιθυρίζετε το όνομά μου.
Και δεν περηφανεύομαι γι’ αυτή, ούτε για τον δραματικό ενύπνιο του νέου για την απώλεια της αγαπημένης του που τόλμησε να κοιμηθεί στον ανθό μου.
Μείνετε σε απόσταση.
Η απόλυτη ομορφιά δεν αγγίζεται.
Φρόνιμο να τιμωρείται ο απερίσκεπτος εφαψίας.
Είμαι εδώ να στολίζω τους δρόμους σας και να γαληνεύω το βλέμμα σας, αρωγός στην επίκληση της καταγωγής σας και θείο δώρο των φευγαλέων εκπλήξεων.
