Υπάρχουν άνθρωποι που η παρουσία τους χαράζεται στην πέτρα. Πόσο μάλλον η απουσία τους!
Αναπάντεχο, σαν όλα τα κακά νέα που τρέχουν γρήγορα. Μια κλήση από φίλη μηχανικό, τέως προϊσταμένη του Δήμου, που μαζί κοπιάσαμε για την υπεράσπιση της Δημόσιας περιουσίας. “Η Μαρία … έφυγε”
Πώς είναι δυνατόν να φεύγουν αυτοί που στην ζωή τους όρισαν να μένουν;
Πώς έφυγε η Μαρία Κατσικερού, η συνάδελφος δικηγόρος, που μαζί αγωνιστήκαμε, μελετήσαμε, ψάξαμε, ανιχνεύσαμε, γράψαμε, σχεδιάσαμε, δικάσαμε κι αντισταθήκαμε στην καταπάτηση της δημόσιας γης;
Όταν ήρθα στην νομική υπηρεσία του Δήμου, η Μαρία με υποδέχτηκε με χαμόγελο και με τριάντα φακέλους, καθώς οι αντίδικοι είχαν εγείρει αγωγές διεκδικώντας τεράστια ποσά, γιατί ο Δήμος εκμεταλλευόταν, με παραχωρητήρια του Δημοσίου, τα δήθεν δικά τους ακίνητα.
Όταν μπήκα στην μάχη, ήδη η Μαρία και ο επίσης καλός συνάδελφος Παντελής Λεοντάρας είχαν διαγράψει μια εμβληματική πορεία στην αδιάλλακτη υποστήριξη των δικαιωμάτων του Δημοσίου.
Στο στενό μας γραφειάκι οι τρεις μοιραζόμαστε την αγωνία, τις γνώσεις, το θάρρος μας.
Η Μαρία ήταν, στ’ αλήθεια, η πιο αισιόδοξη ότι θα νικήσουμε.
Η Μαρία κι εγώ είχαμε τα γραφεία μας, όπως της έλεγα γελώντας, βιζαβί κι απεναντίας.
“Κοίτα κι αυτό”, μου έλεγε και μου έσπρωχνε στη μεριά μου κάποιο έγγραφο στοιχείο που έκρινε χρήσιμο.
Την σέβονταν οι αντίδικοι δικηγόροι, αναγνωρίζοντας την ανιδιοτέλεια και την μαχητικότητα της.
Μαζί με τον Δημήτρη Κιντή, στο ίδιο δικηγορικό γραφείο, στον 2ο όροφο στην Ζωοδόχου Πηγής 5, μαθήτευσε δίπλα του. Κι εγώ στην ίδια διεύθυνση αλλά στον τρίτο. Εκείνα τα μεσημέρια η Μαρία κι εγώ καθισμένοι στο γραφείο του, με την λιτή, στιβαρή επίπλωση μιας άλλης εποχής, αντλούσαμε γνώσεις κι εμπειρίες από τον δάσκαλο Κιντή.
Πολλά πρόσφερε η Μαρία κάθε μέρα και να σκεφτεί κανείς πως ερχόταν από το σπίτι της κι έφευγε πάλι, παίρνοντας δύο συγκοινωνίες!
Η προσφορά της μεταφράστηκε στο να μπορούν σήμερα οι κάτοικοι της πόλης μας, κι ας μην το ξέρουν, να χαίρονται τους ελεύθερους χώρους, που κερδήθηκαν με κόπο και αγωνία και ξενύχτι.
Αχ Μαρία μου, φίλη, συναγωνίστρια, συνάδελφε!
Ο πατέρας μου έλεγε πως αυτό που μένει είναι το πέρασμα του καθενός.
Και πως αν είσαι καλός για τους άλλους, θα είσαι καλός και για τον εαυτό σου.
Κι εσύ με την ανιδιοτέλεια, την ακούραστη θέληση και την ευαισθησία σου, σφράγισες το πέρασμα σου κι ήσουν καλή.
Εμείς που σε ζήσαμε το ξέρουμε κι αυτό αρκεί.
Αναπαύσου καλή μας Μαρία, κι εμείς τιμούμε την μνήμη και την προσφορά σου στην οικογένεια σου και σε κάθε δυστυχή που υποστήριξες ως δικηγόρος, πάντα δωρεάν!
Σύντροφισσα στους αγώνες, θα το πω, όπως το νιώθω κάθε που ανάβω κεράκια αποδημίας, όπως έλεγε ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης, Μαρία καλή αντάμωση!
Για την Μαρία (του Νίκου Ι. Καραβέλου)
