Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Στην “Τούρτα του Προέδρου” ο Χασάν Χαντί τοποθετεί την ιστορία, στο Ιράκ του 1990.
Ήταν η περίοδος όπου, ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν, πεπεισμένος ότι βγαίνει ζημιωμένος στο πετρελαϊκό σκηνικό της περιοχής, διεκδικεί με τη βία περισσότερα έσοδα, εισβάλλει στο Κουβέιτ και οδηγεί στον αποκαλούμενο Πόλεμο του Κόλπου και στους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Οι κυρώσεις αδειάζουν ακόμη περισσότερο τα ράφια στο Ιράκ, ενώ ο ίδιος ζει μέσα στην αφθονία, με τον εξαθλιωμένο πληθυσμό να οφείλει να τον τιμά και να βλέπει παντού τις φωτογραφίες του.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, η ορφανή Λάμια, έχει για μοναδικό της στήριγμα τη γιαγιά της, τη Μπίμπι, μια γυναίκα που ονειρεύεται να τη δώσει σε εύπορη οικογένεια «για να σωθεί». Όταν, ύστερα από σχολική κλήρωση που επιβάλλει το καθεστώς, ανατίθεται στη Λάμια και στον συμμαθητή της, τον Σαΐντ, να φτιάξουν τούρτα για τα 53α γενέθλια του Σαντάμ, η Λάμια το σκάει μαζί του, παίρνοντας και τον κόκορά της, τον Χίντι, και ξεκινούν να ψάχνουν αλεύρι, ζάχαρη και αυγά.
Η αποστολή τους θυμίζει το “Νησί του Αμρούμ’ του Φατίχ Ακίν, όπου ένα αγόρι, στη ναζιστική Γερμανία, αναζητά αλάτι, βούτυρο και ψωμί που του ζήτησε η μητέρα του. Και οι δύο ταινίες προβάλλονται στις Κάννες 2025, αποδεικνύοντας πώς οι αφηγήσεις συχνά βαδίζουν σε γνωστά, «ελεγμένα» μονοπάτια.
Όμως εδώ ο Χασάν Χαντί στοιβάζει τραγωδίες, παρενόχληση, εκβιασμούς, απώλειες, εγκατάλειψη, για να τονίσει το χάσμα ανάμεσα στα παλάτια και στη φτώχεια.
Η ταινία κερδίζει σε τρία σημεία, στα αρχικά, υπέροχα κάδρα με τη βάρκα, στην ερμηνεία θλίψης αλλά και αισιοδοξίας της Μπανίν Αχμάντ Νιέφ (Λάμια) και στο φινάλε, με τα δύο παιδιά, σε πρώτο πλάνο, μέσα σε ένα αποφορτισμένο, παγωμένο κάδρο.
Η ταινία “Η Τούρτα του Προέδρου” προβάλλεται από την Πέμπτη 5 Μαρτίου στους κινηματογράφους.