Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, στις 20:30, στις διοργανώνεται παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Σωτηρίου “Σταματία, το γένος Αργυροπούλου” των Εκδόσεων “Θεμέλιο”, στο Βιβλιοπωλείο Απρόβλεπτο, Ρήγα Φεραίου 25, Ηλιούπολη.
Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει ο Μάνος Αυγερίδης, ιστορικός διευθυντής ΑΣΚΙ.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η Κατερίνα Σιαφάκα, Δικηγόρος, Ηθοποιός.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η αφήγηση του πολύπαθου βίου της “Σταματίας, το γένος Αργυροπούλου” ξεκινάει με την επιφωνηματική φράση “Πού χρωστώ, δηλαδή, εγώ, και γίνομαι μάρτυς ζωής παντελώς Αμαρτωλής; Η Σταματία παραθέτει τα αμαρτήματα των οποίων έγινε μάρτυς μέσα στα συμφραζόμενα της νεοελληνικής μετεμφυλιακής εποχής, όπως την αντιλαμβάνεται στον μικρόκοσμό της και όπως την αποδίδει με το δικό της ξεχωριστό γλωσσικό ιδίωμα, όπου αναμειγνύονται προφορικοί τύποι και τύποι καθαρεύουσας. Η Σταματία στην Αθήνα της δεκαετίας του ’50 είναι κόρη ανώτερου υπαλλήλου του Υπουργείου Εμπορίου, διαπαιδαγωγημένη με τα πατροπαράδοτα χριστιανικά και πατριωτικά ήθη και αρραβωνιασμένη με τον Μπάμπη, λοχαγό του Εθνικού Στρατού. Τα πάθη της αρχίζουν με την απώλεια του Μπάμπη: Εμάζευαν νάρκες έξω από το Μαρτίνο, όταν έγινε το κακό. Επήγαινε, είπαν, μπροστά, πλην όμως είχε πιει πάλι κάτι τσίπουρα και ως εκ τούτου δεν επήρε τα ενδεδειγμένα μέτρα ασφαλείας. Ο πατέρας της, συντετριμμένος και πεπεισμένος ότι η απώλεια του αρραβωνιαστικού οφείλεται σε συνωμοσία των κομουνιστών, παραδίδεται στο ποτό και παθαίνει έμφραγμα σε ένα χαμαιτυπείο που ουδόλως άρμοζε σε τμηματάρχην του Υπουργείου Εμπορίου.
Απόσπασμα
Είναι αλήθεια πως κολακεύτηκα πολύ από τη στολή του. Δεν είχε περάσει, βλέπεις, καιρός που ο Εθνικός Στρατός είχε συντρίψει τους άλλους και η φορεσιά του Έλληνος αξιωματικού ήτο κάτι το υψηλό για εμάς τους απλούς πολίτες. Εκτός αυτού, το μυαλό μου δεν πήγε σε κατιτί το απρεπές κι έτσι δέχτηκα την πρότασή του. Τι το κακό είχε, δύο στρατιωτικοί να κάμνουν τη βόλτα τους, συνοδεύοντες εμένα και τη φιλενάδα μου;
Κουβεντιάσαμε γενικά. Για τη μονάδα που υπηρετούσαν, για το καλοκαίρι, για το σχολείο που τελείωνε.
-Μιλάς ωραία, Σταματία, είπε κάποια στιγμή εκείνος.
-Ούτε άντρας να ήσουνα , συμπλήρωσε ο φίλος του και εγέλασε. Όμως ο Μπάμπης τον αγριοκοίταξε και του ‘κοψε το γέλιο στη μέση.
Ταράχτηκα από τη φιλοφρόνηση του Χαράλαμπου. Ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε, τα χέρια μου να ιδρώνουν, μα δεν έδειξα τίποτα προς τα έξω. Η χοντράδα που εξεστόμισεν ο φίλος του με άφησε παντελώς αδιάφορη, αν και με θύμωσε λιγάκι.
-Εμείς τώρα πρέπει να φύγουμε, τους ανεκοίνωσα. Η ώρα έχει περάσει…
-Να μη σας κεράσουμε μια πορτοκαλάδα; παραπονέθηκε ο φίλος του.
-Καλή ιδέα, Σταματία, δεν νομίζεις; πετάχτηκε η Ελένη.
-Αν η Σταματία λέει πως πρέπει να φύγετε, αυτό πρέπει να κάνετε. Αφού έτσι είναι το σωστό, ξέρει αυτή, είπε ο Μπάμπης κι εγώ πάλι κατάλαβα το φούντωμα στο πρόσωπό μου και τάχυνα το βήμα μου ώς τη στάση του λεωφορείου.
Τους χαιρετήσαμε και επιστρέψαμε στα σπίτια μας. Στους γονείς μου που με ερώτησαν πώς πήγε η βόλτα είπα απλώς “ήταν πολύ ωραία”, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες.
