Με στρίμωξε ο φίλος Θου Κου, ο Θύμιος Καλαμούκης, να του απαντήσω ή με το καλό, προσκαλώντας με ή με το άγριο, προκαλώντας με!
Αφορμή, άρθρο μου για το «ρόλο του κορμού», όπως είδα εγώ μια λεπτομέρεια στα «ιδιαίτερου» ενδιαφέροντος φετινά “ΤζιτζίκΕια”.
Είναι δύσκολο να διεξαχθεί διάλογος μεταξύ ενός πολίτη που σκέπτεται διαλεκτικά και ενός πολίτη που «πιστεύει», σε ένα δόγμα, μια θεωρία, θρησκευτική ή ιδεολογική – λίγη σημασία έχει!
Αμ, δεν είναι ένας «ο κορμός», και ευτυχώς !
Πως να συμφωνήσουν δύο απόψεις, όταν η μια αποδίδει στους ηγέτες ικανότητες που κινούν την ιστορία και ο άλλος αποδίδει τις εξελίξεις σε ανάλογη ωρίμανση των συνθηκών;
Η ικανότητα των ηγετών έρχεται να αναδείξει και αξιοποιήσει τα κοινωνικά φορτία των συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών.
Κατά τούτο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως ‘’κλεπταποδόχοι’’ των εξελίξεων και για παράδειγμα, από αυτή την αδόκιμη, εκτίμηση μου δεν διαφεύγει ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου ούτε ο Δημήτρης Κιντής, με αυτό, κυρίως να βαρύνει περισσότερο τους επιγόνους, παρά αυτούς τους ίδιους!
Αυτό δεν μειώνει καθόλου την συμβολή τους στην πολιτική ζωή της χώρας και κατά τούτο τους αξίζει αναγνώριση και τιμή.
Μέχρι εκεί όμως!
Η απόδοση «θρησκευτικών ιδιοτήτων» στους πολιτικούς ηγέτες, από τους επιγόνους τους κυρίως, τους μετατρέπει σε «θρησκευτικού» χαρακτήρα σύμβολα με τις ανάλογες συνέπειες, με πρώτη και καλύτερη την «συντηρητικοποίηση» της σκέψης!
Ο Δημήτρης Κιντής ήταν κομμουνιστής, που εξελέγη δήμαρχος σε μια σαφώς μη κομμουνιστική την Ηλιούπολη.
Αν θυμάμαι καλά και καλά θυμάμαι, όταν εκλέχτηκε για πρώτη φορά Δήμαρχος το 1978, προηγήθηκε του Χαρίλαου Μηχιώτη κατά 254 ψήφους, με τον χουντικό δήμαρχο Κώστα Δελαπόρτα να είναι πρώτος με 9.202 ψήφους, δηλαδή 494 λιγότερες ψήφους από το άθροισμα των άλλων δύο.
Ο Δημήτρης Κιντής εκφώνησε την τελευταία του προεκλογική ομιλία το 1978 από τα τότε γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην 17ης Νοέμβρη 1, με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να τον υπερψηφίζουν «εν σώματι»!
Ούτε αποχές τη δεύτερη Κυριακή, ούτε μεμψιμοιρίες, ούτε «να δω τη νύφη μου χήρα και ας πεθάνει ο γιός μου» που τα ζήσαμε και τα ζούμε πλειστάκις έκτοτε από τους μετά Κιντή κομμουνιστές!
Ααα, και μην υποτιμούμε και κυρίως μη ξεχνάμε την περίφημη επιστολή της Βλάχου με τον Ράλλη, ως μέρος και αυτή των τότε συνθηκών!
Έχουμε όμως και την υπόθεση των αγώνων για τη δημόσια περιουσία, που η συμβολή του ΠΑΣΟΚ τόσο σε επίπεδο συμμετοχής στους αγώνες, όσο και σε επίπεδο άσκησης εξουσίας ήταν σημαντικότατη!
Ήταν το ΠΑΣΟΚ, που με απόφαση του αρμόδιου τότε υφυπουργού Δημοσθένη Δημοσθενόπουλου χαρακτήρισε τα διεκδικούμενα από το Δήμο ως δημόσια κτήματα, μετά από εισήγηση του Αργυρουπολίτη Διευθυντή του γραφείου του Γιώργου Γιαννούση, με την σύμφωνη γνώμη του Δημήτρη Κιντή, απόφαση που αναγνωρίζεται ως καθοριστική!
Ο αγώνας – «αγώνας», αλλά η λύση «αστική» και αυτό το γνώριζε καλά ο Δημήτρης Κιντής, αυτό δεν ήταν άλλωστε και η περίφημη «ΑΛΛΑΓΗ» του ΠΑΣΟΚ;
Αυτονόητο θα αντιτείνει κάποιος!
Έχει σημασία η αναγνώριση του αυτονόητου, θα μου πείτε;
Ναι, έχει σημασία.
Έχει σημασία όση έχει το αυτονόητο καθήκον του Κιντή και όλων των παρατάξεων, μηδέ και του Κώστα Δελαπόρτα εξαιρουμένου, να συμβάλουν, και συμβάλλανε, στην υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος με τη διεκδίκηση του Δημόσιου χαρακτήρα των καταπατημένων κτημάτων.
Δεν νομίζω να χρειάζονται περισσότερες αναφορές για να διαμορφώσει άποψη ο φίλος ΘΚ για τις τότε συνθήκες και το ρόλο του τότε ΠΑΣΟΚ, πλην μιας επί πλέον:
Δεν θυμάμαι ποτέ τον Δημήτρη Κιντή να προβάλει την αυτονόητη κομμουνιστική του ταυτότητα.
Αντίθετα, πάντα τον ενδιέφερε να έχει ανοιχτές συνεργασίες και ανάλογη υποστήριξη από όλους τους πολίτες, με σεβασμό στη διαφορετικότητά τους, και σ΄ αυτή την πολιτική, θεωρώ ότι αναφέρθηκε ο ομιλητής Περικλής Καπετανόπουλος στα “ΤζιτζίκΕια”!
Ο συλλογισμός: «ο Κιντής ήταν κομμουνιστής, ο ΘΚ είναι κομμουνιστής άρα ο ΘΚ είναι (σαν) τον Κιντή» δεν έχει εφαρμογή και αφαιρεί όχι μόνο από τον Δημήτρη Κιντή, αλλά και από τον «κορμό» που συζητάμε…
Τα αρχικά ΘΚ δεν έχουν καμιά σχέση με το Θύμιο Καλαμούκη, το Θάνο Κατσώνη ή τη Θοδώρα Καραγιαννίδου!
Κλείνοντας και σε αναμονή μιας συνέχειας στο διάλογο, χαίρομαι γιατί με τον Θύμιο συμπίπτουμε στην διαπίστωση πως το πολιτικό και κυρίως το τεχνολογικό περιβάλλον «είναι εντελώς διαφορετικό».
«Σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό. Είναι εντελώς διαφορετικά, σχεδόν νεκρωμένα τα αντανακλαστικά της κοινωνίας και της συλλογικής δράσης και αντίδρασης σήμερα. Ήταν τελείως διαφορετικά πριν 40 χρόνια»!
Με βάση αυτή τη «σύμπτωση», αυτό που έχει σημασία για την Ηλιούπολη, με τα μεγάλα προβλήματα είναι να μελετηθούν οι σημερινές συνθήκες και να χαραχτεί η αναγκαία, σήμερα, γραμμή «πλεύσης», «αγώνα», όπως θέλετε πέστε την!
Ηλιούπολη 13 Οκτωβρίου 2025
Γιώργος Μπαλτάς (προκληθείς τε και προσκληθείς)