του Γιώργου Μπαλτά
Διαχρονική «συμφωνία της κοινωνίας των πολιτών» της Ηλιούπολης στη διαπίστωση πως τα πράγματα δεν πάνε καλά!
Είναι η ίδια αυτή κοινωνία των πολιτών που με την «καθημερινή» της δράση, αλλάζει τις συνθήκες της ζωής Ηλιουπολιτών.
Αλλάζει τη ζωή των Ηλιουπολιτών προς το καλύτερο ή το χειρότερο, με την απάντηση να ποικίλει ανάλογα με τα κριτήρια που κάθε Ηλιουπολίτης προκρίνει!
Δεν είναι μακριά τα εκατό χρόνια γένεσης της Ηλιούπολης με τους λιγοστούς κατοίκους και τα λίγα φτωχικά σπιτάκια, διάσπαρτα μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον γεμάτο με ανθισμένα θυμάρια, παπαρούνες, μαργαρίτες και με κάποια πηγάδια μόλις και μετά βίας να εξασφαλίζουν το απολύτως αναγκαίο, για επιβίωση, νερό!
Η, τότε, «κοινωνία Ηλιουπολιτών» κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες και αγωνίστηκε σκληρά να αλλάξει τις συνθήκες, της τότε, ζωής των Ηλιουπολιτών προς την σημερινή «τωρινή» Ηλιούπολη, τους καρπούς της οποίας απολαμβάνει η τωρινή «κοινωνία πολιτών» και σε πολλούς «δεν αρέσει»!
Σε όλα αυτά τα 100 χρόνια της Ηλιούπολης η πορεία της ήταν μια πορεία «διλλημάτων και επιλογών», με αυτό που τελικά έγινε να είναι το σωστό, αυτό που μπορούσε να γίνει!
Από όλα αυτά τα 100 χρόνια τα μόνα μνημεία που επέζησαν μέχρι τις μέρες μας είναι «προσωπικές αναμνήσεις» ανθρώπων μιας άλλης εποχής που σαρώθηκε «εκ θεμελίων» από την «επέλαση των εποίκων και του τσιμέντου» που ήρθε να στεγάσει τους κοντά 110.000 διαβιούντες εις την Ηλιούπολη νέους-έποικους «Ηλιουπολίτες»!
Εκτός από τις αναμνήσεις, επιβιώσανε ως σήμερα τρία απλά – φτωχικά εκκλησάκια, όπως φτωχοί ήταν οι πρώτοι Ηλιουπολίτες και φτωχικά τα σπιτάκια τους, διεκδικώντας την παρουσία τους ως μνημείων για να μας θυμίζουν τις ρίζες της, ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Γεώργιος δίπλα στον Άγιο Κωνσταντίνο, και ο Άγιος Νικόλαος!
Μεγάλο θέμα ανέκυψε με το αίσχος της «σαρκοφάγου» που «τυλίχτηκε» ο Προφήτης Ηλίας και κανένας δεν μιλάει για την παλαιότερη προσθήκη-επέκταση στον Άγιο Νικόλαο ούτε για την κατάρρευση της διπλανής οικίας Μαμάη και κανένας δεν μιλάει για την ανάγκη ριζικής συντήρησης του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Κωνσταντίνο!
Δεν είναι κακό να «κρίνουμε» τη στάση της «όλης κοινωνίας πολιτών» της Ηλιούπολης η οποία «προσπερνάει αδιάφορα», διαχρονικά, θεσμικές και μη δυσλειτουργίες της πόλης!
Η «διάχυτη αδιαφορία των πολιτών» συστατικό πολιτιστικό στοιχείο μιας εκκλησιαστικοκρατούμενης πόλης, ρίχνει βαριά την σκιά της σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της πόλης!
Ευτυχώς μέσα σ’ αυτή την πολιτική δυστοπία της πόλης, ολιγάριθμες είναι αλήθεια, συλλογικότητες της κοινωνίας πολιτών υπάρχουν, αγωνίζονται και αναδεικνύουν προβλήματα και ενδιαφέρουσες διαφορετικές προτάσεις κρατώντας ζωντανή την ελπίδα να διορθωθούν κάποια «κακώς κείμενα» της πόλης!
Προσέξτε μια ενδιαφέρουσα αντίθεση.
Και τα τρία «μνημεία–τοπόσημα» της πόλης είναι «σεμνά εκκλησάκια» που χτίστηκαν και λειτουργήθηκαν από παπάδες και κατοίκους που «βγάζανε το ψωμί τους» καλλιεργώντας τα χωραφάκια τους και βόσκοντας τα ζωντανά τους.
Οι σημερινοί παπάδες, ιδιαίτερα ευτραφείς, με τους μεγαλοπρεπείς ναούς, πρωταγωνιστούν, βάζουν το χεράκι τους, να σβηστεί «από προσώπου γης» το έργο εκείνων που με το αλέτρι και το τσαπί βγάζανε τον επιούσιο και βρήκανε και χρόνο να χτίσουν τα απλά εκκλησάκια !
Και ποιοι αγωνίζονται για τη διάσωση;
Η «κοινωνία των πολιτών» που δεν θέλει να ξεχάσει πως ξεκίνησε η Ηλιούπολη!
Μα τόση αχαριστία και απληστία του κλήρου της Ηλιούπολης;
Γιώργος Μπαλτάς
Ηλιούπολη 23 Απριλίου 2026