του Νίκου Καραβέλου
Έλεγαν οι Κινέζοι: “Ευχήσου να ζήσεις σε καιρούς ενδιαφέροντες”.
Πάντως εμείς οι ευτυχείς υπήκοοι της ένδοξης, εν Αιγύπτω, Ηλιουπόλεως, δεν θα πλήξουμε ποτέ.
Φροντίζει για τούτο άπαν, σχεδόν, το αυτοδιοικητικό, υπηρετικό του λαού, προσωπικό της.
Γνωρίζαμε ότι η βάπτιση, ως ιερό μυστήριο, αφορά μόνο ανθρώπους.
“Εσφάλημεν όμως… σφαλερώς”.
Διότι πλέον τα βαφτίσια, μετά την από 30/4/2024, συνεδρίαση των εν Δήμω σεβαστών παραγόντων, (παλαιών και νέων), το μυστήριο τούτο το μέγα, αφορά και δημόσια κτήρια, όπως αίφνης το Δημαρχείο.
Μα το μυστήριο τούτο θέλει παπά και νονό, θα πει κάποιος.
Και παπά βρήκαμε λοιπόν και νονό.
Νονοί ο ίδιος ο εισηγητής του ¨μυστηρίου” ο κ. Δήμαρχος και άπασα η συγκινημενη ευσεβής παράταξη του.
Παπάς προσήλθε αειθαλής τις ιερεύς, όστις ευλόγησε το ιερό μυστήριο της βαπτίσεως του κτηρίου.
Αλλά και βαρύ όνομα βρέθηκε.
Εκείνο, ζώντος, τέως Δημάρχου!
“Νόμιμη η “βάπτιση” δημοσίων κτηρίων και με ονόματα ζώντων προσώπων”, αναφώνησε ο κ. Δήμαρχος.
Σωστά!
Κανείς όμως δεν του είπε ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και σωστό. (η αγνωμοσύνη είναι νόμιμη, μα όχι σωστή).
Μα το έχει πράξει και γειτονικός Δήμος, εβόησε ξανά ο Δήμαρχος.
Και λοιπόν;
Τα παλαιά χρόνια που ο κόσμος ήξερε γράμματα, εδιναν ονόματα πεθαμένων, για το πλέον αντικειμενικο της κρίσης και της αξίας και της προσφοράς του προσώπου.
Στην ένδοξη μας Ηλιούπολη το Δημαρχείο μας δεν είναι πλέον δημόσιο κτήριο, αλλά είναι ιερόν κτήριον, αφού το βάφτισε Παπάς, με “νουνό” Δήμαρχο.
Μετά το πέρας του μυστηρίου, μέσα σε χαρμόσυνη ατμόσφαιρα, ο αεικίνητος κ. Δήμαρχος, “απείλησε” ότι θα ακολουθήσουν σύντομά και άλλες “βαπτίσεις” δημοσίων χώρων, κτηρίων, εγκαταστάσεων, με τα ονόματα των εκατοντάδων σπουδαίων προσώπων που προσέφεραν στην πόλη.
Τούτο μας γέμισε χαρά και υπερηφάνεια.
Εύλογα, όμως, γεννήθηκε και κάποιος προβληματισμός.
Πού θα βρεθούν τόσα δημόσια κτήρια να καλύψουν τόσα σπουδαία ονόματα που ζουν ακόμη και που πλέον έχει “ανοίξει η όρεξη τους” να γράψουν ζωντανοί το ένδοξο, σε κάποιον τοίχο, όνομά τους.
Η λύση, αγαπητοί συνδημότες, είναι μία:
Να μη δίνεται ένα μόνο όνομα σε κάθε κτήριο, αλλά να βαπτίζονται όλοι οι χώροι του χωριστά.
Προς εξοικονόμηση, μάλιστα, περισσοτέρων τοίχων αναγραφής ονομάτων, να κηρυχθούν δημόσια κτήρια άξια ονοματοδότησης ακόμη και οι τουαλέτες των κτηρίων.
Και μάλιστα, δεν θα έβλαπτε να παρίσταται, ει δυνατόν, και παπάς.
Νίκος Ι. Καραβέλος