Μια ηλιόλουστη Κυριακή αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε και να καταγράψουμε την προσβασιμότητα της κεντρικής πλατείας Εθνικής Αντίστασης, με την κάμερα του ilioupolipress.gr, μαζί με τον Παναγιώτη και τον Νίκο, τον μπαμπά του.
– Η πρώτη απόπειρα έγινε από την εντελώς ξεθωριασμένη διάβαση πεζών μπροστά στο σπιτάκι ανακύκλωσης, στο κάτω μέρος της πλατείας και η διαπίστωση ήταν απογοητευτική!
Οι περισσότεροι οδηγοί έκαναν ότι δεν βλέπουν και δεν σταματούσαν για να περάσει το αμαξίδιο. Κάποια στιγμή κάποιος ευαίσθητος σταμάτησε και έτσι περάσαμε στην πλατεία.
– Η δεύτερη απόπειρα ήταν η διέλευση από την πλατεία, απέναντι προς το “Everest”, όπου για άλλη μια φορά, οι οδηγοί “δεν έβλεπαν” και δεν σταματούσαν…
Όταν κάποιος επιτέλους σταμάτησε πέρασαν από την υπαρκτή απότομη ράμπα της πλατείας, διέσχισαν τον δρόμο από μια ανύπαρκτη διάβαση πεζών χωρίς καμία διαγράμμιση και έφθασαν στο απέναντι πεζοδρόμιο, που δεν έχει ράμπα, αλλά ανισοσταθμίες και διαλυμένα τσιμέντα…
– Η τρίτη δοκιμή ήταν στο πάνω μέρος της πλατείας, στη διάβαση προς το περίπτερο και την παιδική χαρά. Πάλι οι οδηγοί των ΙΧ έδειξαν την ίδια αδιάφορη συμπεριφορά, αλλά τελικά πέρασαν απέναντι στην ράμπα με τις μικρές λακκούβες.
– Στη διάβαση πεζών από την παιδική χαρά προς τον “Γερμανό“, οι οδηγοί στην έξοδό τους προς την Σοφ. Βενιζέλου, λιγότερο βιαστικοί και περισσότερο ευγενικοί, σταμάτησαν δίνοντας προτεραιότητα στο Παναγιώτη και τον πατέρα του.
Εκεί που νιώσαμε ικανοποίηση για αυτή τη συμπεριφορά, ήρθε το κορνάρισμα και η φωνή κάποιου εξυπνάκια: “πού πας ρε, πού πας…“
– Στην προσπάθεια τους να διασχίσουν τη Λεωφ. Ειρήνης προς την πιάτσα των ταξί, από την διάβαση έξω από το εστιατόριο “Συντριβάνι”, δίπλα από τον δημοτικό κινηματογράφο “Μελίνα Μερκούρη”, φάνηκαν όλες οι ατέλειες της παλαιάς σχεδίασης της πλατείας.
Η περιποιημένη πρασινάδα κρύβει τον πεζό που περιμένει από τον οδηγό που έρχεται προς την πλατεία, όπου λόγω του “ΣΤΟΠ” υπάρχει σχεδόν πάντα μποτιλιάρισμα.
Πέρασαν με δυσκολία μια αρκετά μεγάλη λακούβα στη ράμπα και πήγαν προς τη νησίδα, αλλά…
Δυστυχώς, δεν υπάρχει ράμπα ακριβώς απέναντι στη νησίδα, παρά 3-4 μέτρα αριστερά, οπότε έπρεπε να διασχίσουν διαγώνια τον δρόμο, ενώ ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και απέναντι αφού έπρεπε πάλι να διασχίσουν διαγώνια το άλλο ρεύμα της Λ. Ειρήνης και να πάνε λίγα μέτρα δεξιά για να προσεγγίσουν τη ράμπα…
Κοινό χαρακτηριστικό όλων των προσπαθειών ήταν η ανύπαρκτη ή η σβησμένη διαγράμμιση σε όλες τις διαβάσεις και οι ατέλειες στα τσιμεντένια δάπεδα στις ράμπες, που καθιστούν απαγορευτική την διέλευση ενός μόνου ασυνόδευτου ΑΜΕΑ με αμαξίδιο. Είναι βέβαιο, ότι στην καλύτερη περίπτωση θα “κολλήσουν” οι ρόδες του αμαξίδιου στις μικρές ή μεγαλύτερες λακούβες των ασυντήρητων ραμπών αν δεν έχει συνοδό ή στη χειρότερη θα ανατραπεί το αμαξίδιο και θα πέσει…
Καθημερινοί μικροί παραλογισμοί που αποθαρρύνουν κάθε συμπολίτη μας ΑΜΕΑ με αμαξίδιο να κινηθεί σε δημόσιο κοινόχρηστο χώρο, που μετά από μια-δυο προσπάθειες, οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει θα τον οδηγήσουν στο να μη θέλει να πάει ξανά εκεί!
Είναι δίκαιο αυτό; Όχι βέβαια!
Οι περισσότεροι οδηγοί “δεν έβλεπαν” καν το αμαξίδιο και το παιδί με τον πατέρα και αυτό είναι θλιβερή κατάντια για τη σημερινή κοινωνία μας, που πρέπει να αλλάξει, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι!!!
Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της και όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί πρέπει να δουλέψουν σκληρά, για να διορθωθεί αυτή η αδικία!
Φταίει η σημερινή δημοτική αρχή για την κατάσταση αυτή;
Όχι φυσικά, αφού η ανάπλαση της πλατείας έχει γίνει σχεδόν πριν δέκα χρόνια, αλλά αυτή έχει τώρα την ευθύνη, να σκύψει στο πρόβλημα και να βρει λύσεις, με απλές, φθηνές και έξυπνες τεχνικές επεμβάσεις, ώστε να μην είναι αποκλεισμένοι οι ΑΜΕΑ συμπολίτες μας.
Οι υπεύθυνοι πρέπει να δράσουν άμεσα και όχι να καμώνονται ότι όλα είναι πολύ καλά!!!
Δείτε το σχετικό βίντεο