Ζούσε κάποτε σε ένα χωριό ένας Δήμαρχος. Καλός άνθρωπος, με φωνή δυνατή και παλτό πάντα καθαρό.
Το χωριό του είχε έναν δρόμο, μια πλατεία, και μια βρύση που έσταζε.
Κάθε πρωί ο Δήμαρχος έβγαινε με το τεφτέρι του.
Τη μια μέρα η βρύση έσταζε.
Έτρεξε στην πλατεία και φώναξε:
“Παιδιά, η Αντιπολίτευση τρύπησε τη βρύση!”
Την άλλη μέρα τα φώτα του δρόμου έσβησαν.
Ξανά στην πλατεία:
“Παιδιά, η Αντιπολίτευση έκλεψε τις λάμπες!”
Την τρίτη μέρα άργησε το ψωμί του φούρναρη.
Πάλι τα ίδια:
“Παιδιά, η Αντιπολίτευση έφαγε το αλεύρι!”
Οι γεροντότεροι του χωριού τον πλησίαζαν και του έλεγαν σιγά:
“Δήμαρχε, εσύ ξέχασες να κλείσεις τη βρύση. Εσύ δεν άλλαξες τις λάμπες. Εσύ δεν πλήρωσες τον μυλωνά.”
Εκείνος όμως κούναγε το κεφάλι.
“Όχι, όχι. Εγώ δουλεύω. Αυτοί φταίνε.”
Μια μέρα έγινε μεγάλη καταιγίδα. Πλημμύρισε η πλατεία. Ο Δήμαρχος ανέβηκε στο καμπαναριό με μια σφυρίχτρα και φώναξε:
“Η Αντιπολίτευση έφερε τη βροχή!”
Τότε σηκώθηκε μια γιαγιά από το πλήθος, κρατώντας μια ομπρέλα.
“Δήμαρχε,” του είπε, “αν κάθε φορά που στάζει η στέγη σου φωνάζεις τον γείτονα κλέφτη, μια μέρα θα βρέχει μέσα στο σπίτι σου και δεν θα έχεις μείνει κανένας να σου δώσει κουβά.”
Ο Δήμαρχος σώπασε. Κοίταξε κάτω την πλατεία που γινόταν λίμνη. Κοίταξε το τεφτέρι του που ήταν άδειο.
Για πρώτη φορά δεν έψαξε ποιον να κατηγορήσει. Έψαξε τα κλειδιά του.
Και τα βρήκε. Ήταν στην τσέπη του.
Από τότε, λένε, όταν κάτι στραβώνει στο χωριό, ο Δήμαρχος λέει πρώτα:
“Για να δω… μήπως τα κλειδιά είναι πάλι στην τσέπη μου;”
Δίδαγμα: Είναι πιο εύκολο να δείχνεις τον άλλον με το δάχτυλο, παρά να κοιτάξεις πρώτα τις δικές σου τσέπες.
Αγγελική Ευσταθιάδου
Ιδιωτικός Υπάλληλος – Ενεργή Πολίτης