Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Με δύο πενηντάρηδες που πίνουν ασταμάτητα, έναν νεαρό φοιτητή που παρασύρεται στην περιπλάνησή τους και ένα ταξίδι που από απλή διαδρομή γίνεται πολυήμερη παρέκκλιση, το «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» επιχειρεί να μιλήσει για κάτι πολύ περισσότερο από τη μέθη.
Ο Φραντσέσκο Σοσάι χρησιμοποιεί τη φόρμα του road movie για να αποτυπώσει μια Ιταλία κουρασμένη, ερειπωμένη και υπαρξιακά μπλοκαρισμένη, μέσα από χαρακτήρες που ζουν σε μια μόνιμη αναβολή της πραγματικότητας.
Ο σκηνοθέτης παίρνει στοιχεία από άλλους δημιουργούς, Βέντερς, Καουρισμάκι, Βίντερμπεργκ, δημιουργεί μια τίμια ταινία, λείπει το δικό του αποτύπωμα και σε πολλά σημεία πλατειάζει, καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει από πολύ νωρίς.
Η πλοκή ακολουθεί τον Καρλομπιάνκι και τον Ντοριάνο, δύο μεσήλικες, ξεπεσμένους άντρες που περιφέρονται από μπαρ σε μπαρ στο Βένετο, αναζητώντας διαρκώς «ένα τελευταίο ποτό», ενώ υποτίθεται πως θέλουν να συναντήσουν έναν παλιό φίλο από την Αργεντινή. Στην πορεία παρασύρουν τον νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής Τζούλιο, και το τρίο μετατρέπει μια απλή διαδρομή σε πολυήμερη, σχεδόν υπαρξιακή περιπλάνηση.
Φιλοσοφικά, η ταινία διαπραγματεύεται την αναβολή της ζωής, τους ανθρώπους που έχουν παγώσει μέσα σε μια αιώνια εφηβεία- μεγαλώσαμε για να μεγαλώσουμε, όπως λένε σε μια αυτοσαρκαστική στιγμή- προσκολλημένοι σε λίγες στιγμές ευφορίας για να μη χρειαστεί να αντικρίσουν το αύριο.
Το αλκοόλ παρουσιάζεται και ως απόλαυση αλλά και ως άμυνα απέναντι στην αποτυχία, τη μοναξιά και τη συνειδητοποίηση ότι ίσως οι μεγάλες ευκαιρίες χάθηκαν οριστικά. Και εδώ η ταινία έρχεται να συναντήσει τον Άσπρο Πάτο του Τόμας Βίντερμπεργκ έχοντας ως πρόσχημα το ποτό, περιγράφει σατιρίζοντας, την οδυνηρή κρίση της μέσης ηλικίας, μία κρίση προφανώς οικουμενική, όπου το άτομο στο πλαίσιο ρυθμισμένων κοινωνικών κανόνων, η απόκλιση του, θεωρείται, αποστασία.
Ο Σοσάι προσεγγίζει το θέμα με χαλαρή, επεισοδιακή αφήγηση, κοντινά πλάνα στα κουρασμένα πρόσωπα, και ένα τοπίο παρακμής που λειτουργεί σαν σχόλιο πάνω στην ιταλική πραγματικότητα. Είναι μια τίμια προσπάθεια να μεταφερθεί το σινεμά του Άκι Καουρισμάκι στην Ιταλία, οι λακωνικοί διάλογοι, οι περιθωριακοί χαρακτήρες, το ειρωνικό χιούμορ, τα μπαρ, η μουσική μελαγχολία και η τρυφερότητα προς τους χαμένους ήρωες, θυμίζουν έντονα τον Φινλανδό δημιουργό.
Όμως ο Καουρισμάκι παραμένει πιο αυθεντικός: πιο λιτός, πιο ακριβής, πιο βαθύς χωρίς να το διακηρύσσει.
Ο Σοσάι, αντίθετα, μερικές φορές τονίζει υπερβολικά τα νοήματά του και αφήνει την ταινία να βαλτώνει σε επεισόδια άνισης δύναμης.
Έχει ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες και πικρή ανθρωπιά, αλλά και επαναλήψεις, χαλαρή συνοχή και ένα-δύο άστοχα επεισόδια που σπάνε τον τόνο.
Η ταινία “Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο” προβάλλεται από την Πέμπτη 23/4 στους κινηματογράφους.
ΠΗΓΗ
Το επίσημο trailer της ταινίας