Καθημερινές ιστορίες της Ηλιούπολης
Ενδιαφέρουσες στιγμές που συμβαίνουν στην πόλη μας, προσωπικές διηγήσεις ή αναμνήσεις που μας στέλνουν αναγνώστες μας ή τις αλιεύουμε εμείς από δημόσιες αναρτήσεις τους στα κοινωνικά δίκτυα, που κατά τη γνώμη μας “έχουν να μας πουν κάτι“.
Ως πρώτη ιστορία επιλέξαμε την, προ ημερών, εξιστόρηση του συμπολίτη μας κ. Απόστολου Καλδάνη που ξεχώρισε για το συναίσθημά της και όχι μόνο.
Apostolos Kaldanis, 30 Απριλίου 2026
Σήμερα δίπλα στο metro Ηλιούπολης, γύρω στις 19:30 περίμενα κάποιον και στάθμευσα, μπροστά από ένα συνεργείο που ήταν κλειστό.
Πήρα ένα μπουκάλι με νερό από το πορτ μπαγκάζ, για να καθαρίσω τμήμα του παρμπρίζ από κουτσουλιές περιστεριών και ακούω μια φωνή από τον υπερυψωμένο 1ο όροφο, άνωθεν του συνεργείου να μου λέει:
” Κύριε πάρτε νερό κρύο δίπλα από την είσοδο να κάνετε τη δουλειά σας”.
Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα τον άνθρωπο που με προέτρεπε να πάρω νερό. Ήταν γύρω στα 85, με ωραίο πρόσωπο και γενειάδα σαν αυτόν που εικονίζεται στα κατεψυγμένα igloo.
Τον ευχαρίστησα για την καλοσύνη του και πιάσαμε την κουβέντα.
Ευγενέστατος, καλοκάγαθος με εντυπωσίασε για την προτροπή του να πάρω νερό.
- Πώς είστε του λέω;
- Δόξα τω Θεώ, καλά είμαι αλλά αυτή η μοναξιά δεν τελεύεται… Έχασα εδώ και κάποια χρόνια τη γυναίκα μου και είμαι μόνος. Πολύ μοναξιά…
- Όσο μπορείτε κάνετε υπομονή, να είστε υγιής. Έχω και εγώ την πεθερά μου που μένει μόνη της.
- Πόσο χρονών είναι;
- 97…
- Πω, πω σχεδόν 100!!! Είναι καλά;
- Εντάξει, τα καταφέρνει με υπομονή αλλά όπως και εσείς η μοναξιά είναι το πιο δύσκολο θέμα.
Σταυροκοπήθηκε ο άνθρωπος και μονολογούσε:
- Κοντά στα 100… ο Θεός να την έχει καλά!
- Από φαγητό πώς τα πάτε, βολεύεσθε;
- Παραγγέλνω ντελίβερι, ε….κάνω κάπου – κάπου και κανένα αυγό μόνος μου. Το σπίτι που μένω είναι δικό μου και το Συνεργείο από κάτω δικό μου.
- Είναι καλός ο μάστορας;
- Ο πρώτος στην Ηλιούπολη δεν υπάρχει άλλος!!!
Με συγκίνησε ο ηλικιωμένος κύριος. Είχε ένα καλό λόγο για όλους!!!
Χάρηκα ιδιαίτερα που μιλήσαμε και του είπα ότι θα τον ξαναδώ. Έλαμψε το πρόσωπο του.
- Θα χαρώ πολύ παιδί μου να τα πούμε.
Πολλές φορές είμαστε αδιάφοροι για τους ηλικιωμένους και ξεχνάμε ότι “εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ που είμαι θά ‘ρθεις”, λέει ο θυμόσοφος λαός. Δύο κουβέντες, μια νότα αισιοδοξίας να δώσουμε, έναν καλό παρηγορητικό λόγο…
Τι κοστίζει; Πόση χαρά παίρνουν οι μεγαλύτεροί μας με την λίγη συντροφιά…
Φεύγοντας με ρώτησε:
- Πώς είναι το όνομά σου;
- Απόστολος.
- Ωωωωω… το δικό μου Θωμάς.
- Όχι ο άπιστος αλλά ο πιστός!!!
Γέλασε και εκεί αποχαιρετιστήκαμε.