Το δεύτερο και τελευταίο μέρος του κειμένου της Μάγδας Μπακαλίδη. Το 1ο μέρος είχε δημοσιευτεί προ ημερών και μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ
…Συχνά λέμε πως το αίμα «νερό δεν γίνεται». Εγώ όμως σας λέω πως η αγάπη είναι πιο πυκνή από το αίμα.
Κοιτάζω συχνά τον γιο και την κόρη μου να παίζουν μαζί. Ο ένας είναι το αίμα μου. Η άλλη είναι η καρδιά μου. Και ξέρετε κάτι; Αν κλείσω τα μάτια, δεν μπορώ να ξεχωρίσω την αγάπη μου για τον έναν από την αγάπη μου για την άλλη. Είναι το ίδιο φως, απλώς ήρθε από άλλη πόρτα.
Η καρδιά δεν κάνει αναλύσεις DNA. Δεν ξεχωρίζει, δεν συγκρίνει, δεν αμφιβάλλει. Απλώς στέκεται εκεί, ακλόνητη. Γιατί η μητρότητα δεν είναι μια βιολογική διαδικασία, είναι μια απόφαση ζωής. Είναι να γίνεσαι το λιμάνι για κάποιον που η θάλασσα του ήταν κάποτε άγρια.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη που θέλω να ειπωθεί καθαρά. Η κόρη μου δεν ήρθε στη ζωή μας σαν πατερίτσα για τον γιό μου. Δεν ήρθε για να καλύψει ανάγκες. Δεν ήρθε για να “βοηθήσει”, να “ισορροπήσει” ή να κουβαλήσει ρόλους που δεν της ανήκουν. Είναι ένα παιδί.
Με τη δική της προσωπικότητα. Με τα δικά της όνειρα. Με τη δική της διαδρομή. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει με βάρη που δεν του αναλογούν. Δεν της χρωστάει κανείς ρόλο. Δεν της έχει αναθέσει κανείς αποστολή. Το μόνο που της αξίζει είναι να είναι παιδί. Να γελάει, να κάνει λάθη, να βρει τον εαυτό της, να ζήσει χωρίς να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει κάτι σε κανέναν. Κι εγώ… Οφείλω να την προστατεύσω και από αυτό. Όπως οφείλω να προστατεύσω και το άλλο μου παιδί. Γιατί η αγάπη δεν συγκρίνει, δεν μοιράζει ρόλους, δεν βάζει βάρη.
Η αγάπη κρατά ισορροπία.
Και δίνει και στα δύο παιδιά αυτό που χρειάζονται:
Χώρο να είναι ο εαυτός τους.
Και φτερά… για να πετάξουν.
Πολλοί φοβούνται τη σύγκριση.
Φοβούνται ότι η υιοθεσία είναι μια «δεύτερη λύση» ή μια «αναπλήρωση».
Για μένα, όμως, είναι μια συνειδητή απόφαση.
Μπορεί να μην είμαι η μαμά που τη γέννησε. Είμαι όμως η μαμά που έμεινε, που πάλεψε, που στάθηκε.
Και αν μια μέρα ανοίξει τα φτερά της και πετάξει μακριά, θα είμαι εκεί.
Όχι για να την κρατήσω πίσω, αλλά για να της θυμίζω ότι, ό,τι κι αν βρει… έχει ήδη μάθει να πετά.
Γιατί στο τέλος, αυτό είναι η δική μας μητρότητα:
Να μαθαίνεις στο παιδί σου ότι η αρχή της ιστορίας του είναι απλώς μια σελίδα… αλλά το στυλό για να γράψει το υπόλοιπο βιβλίο, το κρατάει ήδη εκείνη σφιχτά στο χέρι της.